Stożek rogówki


Spis treści


Stożek rogówki zalicza się do postępujących dystrofii rogówki, których źródłem są wrodzone zaburzenia przemiany materii.

Przypuszcza się, że przyczyną powstania jest nieprawidłowe usieciowanie struktury kolagenowej zrębu rogówki w efekcie doprowadzające do ścieńczenia zrębu i rozdęcia części rogówki, obwodowe strefy pozostają niezmienione. Przypuszczalnie pierwotnie pojawiają się zmiany w warstwie komórek podstawnych nabłonka rogówki. Wydzielanie enzymów proteolitycznych lub autolitycznych ze zniszczonych komórek nabłonka rogówki może doprowadzać do depolimeryzacji siarczkowych połączeń kwasu hialuronowego, powodując uszkodzenie włókien kolagenowych istoty właściwej.

Stożek rogówki ujawnia się z reguły w drugim lub trzecim dziesięcioleciu życia. Z definicji wynika, że dotyczy obu oczu, przy czym stopień rozwoju zazwyczaj jest różny. Opisywane przypadki jednostronnego stożka traktowane są jako stan różnego stopnia zaawansowania zmian. Choroba ma charakter postępujący. Najczęściej obserwuje się, że zmiany postępują skokami, po których mogą wystąpić różnie długo trwające okresy stabilizacji. Kryzysy psychiczne, zmiany hormonalne, stres mogą sprzyjać postępowi choroby. Po 55 r.ż. zwykle rozwój zmian zostaje zatrzymany.

Częstość występowania przez różnych autorów jest podawana odmiennie waha się od 1:1000 do 1:2500 i wyraźnie wzrasta na obszarach „zamkniętych” genetycznie (np. krajach wyspiarskich).
Starsze badania wskazują na liczniejszy udział kobiet, nowsze wykazują przewagę mężczyzn.

Stożek rogówki występuje znacznie częściej w schorzeniach ogólnych jak: zespół Downa, Turnera, Ehlersa-Danlosa, Marfana w chorobach atopowych, osteoporosis imperfecta, wypadanie zastawek mitralnych i zaburzeniach ocznych takich jak: wiosenne zapalenie spojówek i rogówki, anirydia, wrodzona ślepota Lebera, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki, ektopia lentis.

Objawy stożka rogówki:

  • szybko postępujące pogorszenie ostrości wzroku
    • szybko postępujące rozmazanie, zniekształcenie obrazu w jednym oku
    • szybko narastający astygmatyzm i krótkowzroczność w jednym oku
  • rozmywanie się obrazu (poliopia jednooczna)
  • nadwrażliwość na światło (fotofobia)
  • swędzenie i zaczerwienienie oczu
  • objaw halo wokół źródła światła (rozmycie ostrości widzenia)
  • rzadko pierwszym objawem jest tzw. ostry stożek – nagłe zamglenie widzenia, które może utrzymywać się do kilku tygodni i powodować ból oka

Do objawów obiektywnych należy m.in. objaw Munsona.

 

Zdj. 1. Objaw Munsona

 

Rys.1 Przykład topografii rogówki ze stożkiem położonym daleko na obwodzie. W badaniu oftalmometrem promieni centralnych stwierdzimy astygmatyzm oraz niewielki kąt Amslera.

Zdj. 2. Zmętnienia spowodowane pęknięciem błony Descemata.

Zdj. 3. Zmętnienia podnabłonkowe wywołane prawdopodobnie przewlekłą erozją rogówki.

Zdj. 4. Zmętnienia podnabłonkowe wywołane prawdopodobnie przewlekłą erozją rogówki.

Klasyfikacja stożka rogówki

Klasyfikacja wg. Amslera rozszerzona przez Dietera Muckenhirna o mimośród rogówki.

StopieńKąt
Amslera
Środkowe
promienie
Ostrość widzenia
okulary
Ostrość widzenia
socz.kont.
PrzejrzystośćGrubość
rogówki
Mimo-śród
10-3>7.51.0-0.8>1Normalna0.5<0.8
24-97.5-6.50.8-0.21.0-0.8Normalna0.40.8-1.0
3> 96.5-5.80.2-0.10.4-0.8Lekko zmętniała0.251.2-1.5
4Nie można zmierzyć<5.8<0.10.2-0.4Silnie zmętniała<0.2>1.5

 

Korekcja stożka rogówki

Korekcja okularowa

Jest stosowana w początkowych stadiach rozwoju stożka, gdy astygmatyzm nie jest duży i wystarczająco regularny. Również jest skuteczna, gdy stożek jest położony daleko od centrum optycznego.
Dalszy rozwój choroby powoduje konieczność wprowadzenia soczewek kontaktowych lub procedur chirurgicznych.

Korekcja soczewkami miękkimi torycznymi – teoretycznie możliwa, ale ze względów na dużą podatność i skłonność do odwzorowywania nieregularności powierzchni nie daje z reguły zadawalających efektów.

Korekcja soczewkami hybrydowymi oraz duo–systemy

W przypadku silnie nieregularnych rogówek, osób nadmiernie wrażliwych na obecność ciała obcego w oku lub w przypadkach „słabego” nabłonka rogówki, nawracających erozji możliwe jest dopasowanie soczewek hybrydowych lub tzw. duo –systemów (dwóch soczewek twardej korygującej i miękkiej nośnej – ochronnej).

Rozwiązanie to jest pozornie idealne, gdyż łączy w sobie wygodę noszenia i dobrą korekcję optyczną, jednakże często prowadzi do spadku ruchomości soczewki i groźnej hypoxii rogówki prowadzącej do nowotworzenia naczyniowego w obrębie rogówki. Problem ten jest tym większy, że dotyczy osób, u których należy spodziewać się konieczności wykonania keratoplastyki drążącej. Z tych powodów rozwiązanie to powinno być ostatecznością. Nieco mniej zagrożeń wprowadzają duo-systemy czasowo stosowane jedynie wtedy, gdy obserwujemy okresowe nietolerancje soczewek twardych.

Zdj. 5. Wnikające głęboko naczynia do rogówki.

Korekcja soczewkami twardymi jest najbardziej popularna. Stosuje się całą gamę soczewek sferycznych, asferycznych, wielokrzywiznowych, specjalnie projektowanych do korekcji stożka. Początkowo dopasowywano soczewki płaskie tak, aby ucisnąć szczyt stożka. Dziś istnieją rozwiązania alternatywne w postaci soczewek hybrydowych ClearKone. Posiadają one część twardą chroniącą nabłonek rogówki, lecz ze względu na część miękką soczewki i skłonność do zasysania mają ograniczone zastosowanie.

Dopasowanie bez dotknięcia szczytu stożka stosowane dla maksymalnej ochrony stożka, również nie może być powszechnie stosowane ze względu na minimalną poprawę ostrości widzenia oraz zbyt małą ruchomość soczewki ze skłonnością do gromadzenia się w obrębie szczytu produktów przemiany materii powstającej podczas hypoxii (niedotlenieniu). Co dodatkowo pogarsza stan i tak zmienionej chorobowo rogówki.

Dopasowanie konturowe trójpunktowe najbardziej polecane obecnie maksymalnie równoległe do stożka rogówki. Wymaga posługiwania się całą gamą soczewek różnych producentów często indywidualnie modyfikowanych dla danego przypadku. Bardzo wskazane jest posługiwanie się topografią rogówki, która nie tylko przyspiesza aplikację soczewek, ale pozwala wybrać najbardziej odpowiednią geometrię soczewki kontaktowej.

Korekcja chirurgiczna


Cross-linking, INTACS
Cross-linking (CCL/CXL)
2000,00 zł

Zabieg Cross-linking - protokół tradycyjny. 

Cena za oko.

Cross-linking CUSTOM-FAST, bezbolesny
2500,00 zł

Zabieg Cross-linking w protokole Custom-Fast. Parametry zabiegu są indywidualnie do stanu oka. Specjalna ryboflawina używana podczas tej procedury nie wymaga zdjęcia nabłonka rogówki dzięki czemu zabieg jest całkowicie bezbolesny i trwa znacznie krócej niż metoda klasyczna.

Cena za oko.

INTACS
6500,00 zł

Zostaw komentarz